korte reactie van Joachim

[joachim]

In de nacht van 21 en 22 juli is Jon Wainright overleden.
In het harnas gestoven tussen zijn zeilvrienden.
Iedereen weet dat zonder Jon er geen OGA NL zou zijn geweest!
We verliezen in hem een groot zeeman in kleine boten, een groot inspirator voor het zeilen met het gaffeltuig.
Laat zijn lach voortklinken.

het ga je goed Jon

Joachim

[kniefje]

Behalve gepassionneerd zeiler, was Jon ook een enorme dierenvriend.
Ik denk aan zijn verhalen over zijn kat Plusfour. En hoe leuk hij het vond, dat een Enkhuizer kat de Maryll als vaste verblijfplaats had uitgekozen. En hoe trots hij op zijn Enkhuizer kat was dat ze 1 kilo Hollandse kaas van zijn dek had gestolen.
Ik hoor hem nog giechelen, omdat midden in de nacht de kat van Maud keihard op zijn buik sprong. Hij had een mail-correpondentie met die kat, Bert. Hij gaf tips aan Bert hoe hij het baasje kon manipuleren.
En dan zijn liefde voor mijn toch niet al te vriendelijke konijn Bess. Hij sprak met haar met een hoog stemmetje, en hij omhelsde me toen ik vertelde dat ze dood was. Van al mijn naasten was Jon eigenlijk de enige, die Bess waardeerde zoals ze was....
Bedankt Jon, het ga je goed.
Julia

[maud]

Als Jon aan mijn kat Bert schreef was hij The King that speaks catlanguage. Als hij aan mij schreef gewoon King. King Jon, van zijn ontdekte eiland bij Andijk. Ik was Princess, Joachim was President, Julia First Lady en Molly was Queen Mum.
Het eiland had één grondwettelijke regel: free beer for gaff rigged boats. Hij wist nog niet hoe hij Beatrix op de hoogte moest brengen dat een klein deel van Nederland van hem was. On the other hand, schreef hij dan, misschien is ze überhaupt nog niet op de hoogte van dat eiland, het staat ten slotte nog niet op de kaart. The King stuurde altijd, zodra de ferry binnen bereik was, een sms: Dear Princess, I'm statevisiting again. Is my royal train waiting at the Hook? And is my royal yacht floating? King.
Verder was hij in a desperate need of an icebreaker. Dear Princess, have you bought me my icebreaker yet? King. Dat was in februari de standaard sms. Omdat hij dan altijd hier kwam zeilen en regelmatig in het ijs strandde. En ik was rich, dus kon dat wel voor hem kopen. Liefst met een botter erbij. Daar kon hij met zijn verstand niet bij, dat vissers zó lang geleden al zó'n goed zeilend schip hadden ontwikkeld. Dat is toch ongelofelijk, dat je midden in de winter met een Engelsman gaat zeilen, om 4 uur vanwege de kou en donkerte in een Volendamse kroeg belandt, en dan een uur lang college krijgt van die Engelsman over de knapheid van het ontwerp van de oerhollandse botter. Hij had een hele verhandeling over de afstand van het bottergrootzeil tot de mast. Dat daar echt heel goed over nagedacht was.
Ik ben heel blij dat ik dat met hem mee heb mogen maken. En ik zal het missen. De katers de volgende dag zal ik minder missen, maar ik had het voor geen goud over willen slaan. Vaak zei ik nee, als hij me mee vroeg: dan was the cowshit blowing of the dikes, zoals hij zei, en dan ging hij toch. Alleen. Nooit een zeiltocht overslaan, nooit niet gaan, net zo lang door het ijs tot je echt vastzit. Nee, die man heeft wel geleefd, daar kan ik wat van leren.
So long dear King. We'll take care of your island and have a beer when we pass it, your free beer. We'll change the name in our maps into King Jon Island. Don't worry about Bert. Love Princess.

[camiel]

Jon zag ik op de OGA activiteiten, die goedgemutste Engelsman met brede smile en grote lach. Jon had een klein groen scheepje, de Maryl, dat als enige van de vloot een nog lager vrijboord had dan ik (fruitschaal versus duikboot). En daarmee de grote plas over? Respect!

Maar vooral zie ik in Jon al wat ons bindt binnen de OGA: lekker zeilen zo veel en zo vaak als mogelijk, gefascineerd zijn van het zeilen en hierin maximaal genieten en vooral ook het gezellig samen doen. Maar ook op de wal, liefst tot diep in de nacht.

Hiermee zullen we vooral doorgaan, en Jon, hierin zullen we je missen. Hopelijk horen we dan nog je lach in de verte nagalmen.

[molly]

Jon Wainwright is niet meer. Maar hij zal altijd voortleven in ons allen die hem gekend hebben.
Mijn eerste ontmoeting was in '87 of '89 tijdens een van de eerste Dutch Classics. Hij was daar met Margaret, zijn first wife/second love, zoals hij direct duidelijk maakte. Deva was zijn first love. Toen al werd ik uitgenodigd om naar Mistley te komen. Zo gastvrij. "Jon's zeilvrienden zijn mijn vrienden", zei Margaret, "want zeilen is zijn leven". Pas jaren later stapte ik voor het eerst aan boord van de net aangekochte tweede prawner Maryll (Margaret was gedegradeerd tot third love/first wife dat nog wel) om aan de East Coast Classics mee te doen. "Can you hold your beer?" was de vraag. dan ben je qualified en welkom als crew.
Waarom die tweede prawner? Wel, die boot lag te koop. En needed attention. Er was geen koper te vinden. Je kan zo'n boot toch niet zomaar laten verkommeren. Dus kocht Jon haar. Wat heeft ie die boot vervloekt in het begin. Deva had hij al helemaal naar zijn hand gezet. Rigging, zeilvoering, alles aan dat bootje was geoptimaliseerd. Maryll was als een ongetemd paard. Potentie genoeg maar niet vooruit te branden, althans in Jon's ogen. Ondertussen won hij wel de ene DC na de andere ECC en/of Frostbite Race.
Twee boten in Engeland was kostbaar. Dus bleef Maryll op een goede dag in Nederland. En begon het ijszeilen.
Hadden we stroom nodig voor Jon's electrische kacheltje. Hadden ze in Hindeloepen, Stavoren en Enkhuizen de automaten al klaargemaakt voor de euro's. Maar er waren nog geen euro's. Zaten we zonder stroom in de vrieskou. Er was ook wel een oliekacheltje aan boord, maar om een of andere reden brandde dat nooit. "Ga maar langszij dat tjalkje", zei de havenmeester in Enkhuizen, "misschien mag je bij haar inpluggen".  Dat was de Amerikaanse Kate, voor wie Jon later nog geschipperd heeft in Frankrijk op een tour culinaire. Geen succes. Maar in Enkhuizen was het feest. Kate zorgde als een moeder overste voor ons. Kwamen we half bevroren binnen, stond zij al klaar met warme drank en een hete douche en voorverwarmde handdoeken. Hoe kwamen we daar binnen? Ik met een pikhaak op de boegspriet om de ijsschotsen opzij te duwen. Was daar ineens een grote boot van de IJmuidense kustwacht langszij. "Volg mij". En hij creeërde een ijsvrije geul. "Magic" zei Jon. Holland kon niet meer stuk.
"Magic" was ook het binnenlopen in Boskoop. Hoewel Jon een echte zeezeiler was, (in de groene submarine) kon hij ook genieten van de binnenwateren. De Biesbosch als Margaret aan boord was. "Zonder topzeil". En de staandemastroute als Alison geen zin in buitenom had. Komen we bij Boskoop van de Gouwe op de Otwegwetering. Daar is een ophaalbruggetje. Met een perfecte timing wordt dat bruggetje -met de hand- opengedraaid door een 80-jarige dame. (Helaas inmiddels ook overleden). Zonder ook maar een seconde te hoeven stilliggen kunnen we doorvaren. Nog dagen later kon hij daarover plezier hebben. "Magic"
Een levensgenieter. "Elke dag is een extra dag" was zijn motto. Hij was namelijk al eens dood. En weer gereanimeerd. Dus leefde hij in "spare time"  En leefde ten volle. Niks niet voorzichtig. Niks niet kalm aan. Niks niet cardio-oefeningen. Bah. Zeilen, drinken, roken, vloeken en lachen. En lekker, niet altijd, ongezond eten. Dood ga ik toch, dan maar liever terwijl ik me amuseer.
Nog één story. De trophees. Iedere vrouwlijke meezeiler/opstapster diende een trophee in te leveren. Zo kon het zijn dat als de boot tijdens een festival gepavoiseerd werd, er tussen de festivalvlaggen opeens een onderbroek hing. Mandy's bra, Lorna's knickers, Blondie's bikini. Hij kende ze allemaal. Omdat die vlaggentroep in de bilge bewaard werd, waar het niet altijd even fris was, kan je je de gezichten -not amused-voorstellen van de committee-leden die (in Engeland) langs de afgemeerde boten lopen voor een soort beauty-contest. Dat is dan ook de enige beker die hij nooit gewonnen heeft.
Dag Jon, moge je lach voor eeuwig doorklinken in de hemelse contreien.
een lieve groet van Molly (move your bum) Mallone.

[felix]

Er zijn mensen die je iedere dag ziet maar die je niet kent en je weet niet wat hen beweegt. Ik heb Jon nooit ontmoet maar ik ben hem toch al vaak tegengekomen. Niet alleen door de verhalen over Jon maar vooral ook door zijn verslagen in OGA Nieuwsbrief van zijn tochten met �Maryll� of met Joachim aan boord van �Ragamuffin�.  En daarnaast vooral uit zijn boek Only so many tides. Was de e-mail correspondentie over het toezenden van het boek al steeds enthousiast en sprankelend, inclusief de afspraak om in Hellevoetsluis verder te spreken -- het boek zelf een openhartig en aanstekelijk verslag over zijn leven met �Deva�, het bijbehorende leerproces en de interactie met boot, mensen en omgeving. Door zijn aansporingen voor een even pretentieloze als toegewijde en ontspannen manier van zeilen heb ik mij direct zeer aangesproken gevoeld. Wanneer mensen zich afvragen of mijn kleine �Greate Griene� wel zeewaardig genoeg is voor wat ik van haar vraag dan voel ik mij meteen gesterkt door Jon's pleidooi voor een laag vrijboord. Als ik bedenk hoe Jon met zijn �Deva� tochten ondernam waar menigeen met een veel groter jacht voor zou terugschrikken dan voel ik zijn bevestiging dat ik op de goede weg ben en zijn aanstekelijke aansporing om niet de grote comfortabele massa te volgen. Wanneer ik bedenk hoe zeer Joachim en anderen hebben genoten van hun contact met Jon, hun zeiltochten en ervaringen op de wal, dan realiseer ik mij wat zij missen: een warme persoonlijkheid, een inspirator en vriend. Op 28 juni reed ik op de fiets naar Hellevoetsluis. Ik had gehoopt om voor de start van de Old Gaffers-race te arriveren. Door een combinatie van iets te laat opstaan en een flinke wind uit het zuidwesten steeds nagenoeg pal tegen kwam ik een uur of anderhalf te laat. Vorige week begreep ik echter dat dat te laat van mij onherstelbaar was: terwijl ik tegen de wind in ploeterde door polderlandschap tussen Amsterdam en Hellevoetsluis was Jon al niet meer aan boord van zijn schip, hij was overleden. Ik heb Jon nooit ontmoet, maar hoop hem nog vaak tegen te zullen komen...

Felix Arons / �Greate Griene�